Sa më shumë mund të nxehet një veriore?

U rrita në Liaoning, në verilindje të Kinës, ku dimri është një njeri serioz. Dimër i vërtetë – ai lloji që vjen në nëntor dhe nuk kërkon ndjesë deri në pranverë, ku ajri të kafshon fytyrën dhe të gjithë ecin shpejt me shpatullat ngritur deri te veshët. Si vajzë ankohesha për të ftohtin ashtu si ankohen të gjithë fëmijët e veriut: me zë të lartë, pa pushim, dhe pa dashur kurrë vërtet që ai të ikte.

Kështu që mendoja se e kuptoja motin. Mendoja se isha e fortë përballë tij.

Pastaj korriku në Tiranë më ndodhi mua.

Dua të bëj dramën dhe të them se s'kam njohur kurrë një vapë të tillë – por e vërteta e sinqertë është që trupi im thjesht paraqiti një ankesë që s'e kishte paraqitur kurrë më parë. Në orën njëmbëdhjetë të mëngjesit po bisedoj tashmë me ventilatorin. Në orën dy e kam pranuar që ventilatori po fiton. Këtë muaj kam ngrënë më shumë shalqi sesa në gjithë jetën time të mëparshme, mbaj një shishe të ftohtë të shtypur mbi kyçin e dorës sikur të ishte ilaç, dhe kam zhvilluar mendime të forta se cila anë e rrugës ka hije.

Miqtë e mi shqiptarë e gjejnë këtë shumë të çuditshme. “Por ti je nga vendi i ftohtë,” thonë ata – sikur kjo të më bënte më të mirë me verën, ndërkohë që në fakt më ka bërë spektakolarisht më të keqe. Një vajzë veriore, që fishket, para të gjithëve.

Më thonë se gushti është më i ngrohtë. Kam vendosur të mos e besoj ende.

Pra nëse shihni një grua të vogël kineze që lëviz shumë ngadalë nga një hije te tjetra pranë Myslym Shyrit, duke mbajtur një shishe të ftohtë si një thesar – përshëndetje. Jam unë, duke mbijetuar. Më pyesni sërish në dimër, dhe do të jem personi më i lumtur në Tiranë.

Yang Wang është një e ardhur nga Liaoning që drejton një sallon të vogël masazhi kinez pak hapa larg Bulevardit Myslym Shyri.